مايلا

obsessed

همه ی آدما حتمن يه دغدغه هايی دارن. همه يه نقطه ضعفايی دارن، حتی اگه خودشون فک ميکنن که ندارن. تازه اونا که فک ميکنن هيچ نقطه ضعفی ندارن بدترشم دارن. ولی شايد بعضيا بيشتر به اين چيزا فک ميکنن و برای همين هم بيشتر از بقيه اذيت ميشن. 

اين که آدم از وارد شدن به يه محيطايی بترسه، اينکه نتونه بعضی موقعيتا رو تحمل کنه، اينکه فکرای بی مورد و غير منطقی به ذهنش هجوم بيارن و اونا درمونده و تا حد مرگ مضطرب کنن  خيلی وحشتناک و اذيت کنندس. اگه کسی مشکل جسمی داشته باشه که براش محدوديت ايجاد کنه برای همه ی ما قابل قبول و طبيعيه، ولی اينکه کسی ذهن خودش براش محدوديت ايجاد کنه و جلوی زندگی عاديش رو بگيره برای اکثر ما عجيب و غير قابل هضمه. 

با اين وجود وقتی بعد از در گيريهای شديدی که با خودت داری به لحظه های آرامش می رسی، وقتی ميتونی با اون احمق بيشعور ديرباور بی منطق يه جورايی کنار بيای، وقتی توی اون موقعيت ترس آوری که هميشه فک کردن بهش ميخواد قلبتو از سينه ات بکشه بيرون قرار می گيری و درش به آرامش می رسی، اون وقت هيچ کس نميتونه لذت و ارامشی که داری رو درک کنه...هيچ کس نميتونه بفهمه که چرا هر لحظه اينقدر برای تو لذت بخش و زيباس.............................................

+   مايلا ; ۱٠:۱٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۳/۱۸
    پيام هاي ديگران ()  
 

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir